Өз өмірімізді емес, өзгенің өмірін сүргенде

Кейде біз өзгенің рөлін ойнап жүргендей өмір сүреміз. Бұл алдағымыз келгеннен емес, отбасының, қоғамның немесе серіктестің күтіліміне сай болу әдеті өз қалауымыздан күштірек болғандықтан. Біз әлдеқашан бізге ыңғайсыз әрі жансыз болып қалған сценарийге бейімделе береміз.

Адамның әрбір өмірлік рөлі жайдан жай пайда болмайды. Серіктес, ата ана, қызметкер, дос. Олардың әрқайсысы бір нәрсе беруі керек. Қажеттілік сезімін, махаббатты, қолдауды, құндылықты. Рөлдер шынымен толтырып тұрғанда, іште еркіндік пен тұрақтылық сезімі пайда болады. Ал маңызды қажеттіліктер қанағаттанбағанда, ішкі қақтығыс туындайды. Сонда адам өз болмысымен емес, мәжбүр болған қалпында өмір сүреді.

Рөлдер жұмысын тоқтатқанда, олардың көлеңкелі түрлері пайда болады. Құрбан немесе құтқарушы маскалары. Бұл назар мен маңыздылықты айналма жолмен алудың тәсілі. Өзгелерді құтқара отырып, адам өзін қажет сезінеді. Құрбан күйіне түсу арқылы жанашырлық пен қамқорлық алады. Бұл стратегиялар адамды жаман етпейді. Бұл тек жетіспеген нәрсені толтыруға жасалған ауыр әрекет.

Осылайша Карпман үшбұрышы қалыптасады. Адамдар кезек кезек құтқарушы, айыптаушы және дәрменсіз рөлдерге түсетін көзге көрінбейтін кеңістік. Көбіне бұл манипуляция ниетінен емес, өз сезімдері мен қажеттіліктерін басқаша жолмен реттей алмаудан туындайды.

Бұл шеңберден шығу өз рөлдеріне шынайы қараудан басталады. Мен бұл рөлде не алып жүрмін. Қуаныш, жылулық, қабылдану сезімін сеземін бе. Әлде көбіне кернеу, мазасыздық пен шаршау ма. Кейде маған қолдау жетіспейді немесе маған көбірек жылулық керек деген қарапайым мойындаудың өзі ішкі күйді өзгертеді.

Өз рөлдеріңізді жазып шығып, әрқайсысының қасына не беретінін және неден кем екенін белгілеу пайдалы. Бұл бос кеңістіктің қай жерде пайда болатынын және қандай сәттерде масканың артына тығылатынымызды көруге көмектеседі.

Айқындық пайда болғанда, шын мәнінде өмір сүру мүмкіндігі қайта оралады. Бейнелеу емес, бейімделу емес, өзгенің күтілімінде аман қалу емес. Өз өміріңді және қарым қатынастарыңды өзіңнің шынайы сезімдерің мен қажеттіліктеріңе орын болатындай етіп құру.