Достық бар ма, ол шынымен өмірде бола ма

Достық туралы сұрақ әрқашан пікірталас тудырған. Кейбір адамдар шынайы достық жоқ, тек таныстық пен уақытша байланыстар ғана бар деп есептейді. Басқалары керісінше, ондаған жылдарға созылған, үлкен қақтығыстарсыз сақталған қарым қатынастарды мысалға келтіріп, достықтың бар екеніне сенеді. Ал тағы біреулер өмірінде ешқашан шынайы достықты сезінбегенін айтады. Бұл тақырып кез келген дәуірде өзекті, өйткені ол адамның ішкі, жеке тәжірибесіне тікелей қатысты.

Достық бар ма деген сұраққа жауап бермес бұрын, өзіңе шынайы қарап көрген маңызды. Мен үшін достық нені білдіреді? Мен кімді дос деп санаймын? Бұл қарым қатынаста мен не беруге дайынмын және неге басқа адам мені досы ретінде қабылдауы мүмкін? Осындай сұрақтар күтілімдерді нақтылауға көмектеседі, бірақ олар көңіл қалудан толық қорғай алмайды.

Адамдарды қаншалықты мұқият таңдасақ та, олардың шынайы ниетін толық білу мүмкін емес. Дос тарапынан сатқындық жасау – ең ауыр тәжірибелердің бірі, және бұл жағдай психологтарға жиі айтылатын мәселе. Осындай жарақаттан кейін адамдар барлық қарым қатынасты қауіпті деп қабылдай бастайды, бұл эмоциялық тұйықталуға және өзгелерге сенудің қиындауына әкелуі мүмкін.

Бұл реакциямен жұмыс істеуге болады. Рефлексиялық ойлауды дамыту арқылы адам жағдайға кеңірек көзқараспен қарай бастайды. Тек ауырсыну мен көңіл қалуға ғана емес, өзінің мінез құлқына, реакцияларына және сезімдеріне де назар аудара алады. Бұл процесс сатқындықты ақтамайды, бірақ ішкі тепе теңдікті қалпына келтіріп, қайтадан байланыс орнатуға ашық болуға көмектеседі.

Ешкім сенген адамынан жараланудан толық сақтандырылмаған. Соған қарамастан, әр адам өз мотивтері, шектеулері және қорқыныштары бар жеке тұлға екенін есте сақтау маңызды. Достық қауіпсіздікке кепілдік бермейді, бірақ ол жақындыққа, саналы таңдауға және өзара қатысуға мүмкіндік береді. Осы шындықты қабылдау қарым қатынастардың иллюзиясыз, бірақ үнемі қорқынышсыз өмір сүруіне жол ашады.